hochsztapler
hochsztapler (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik hochsztapler hochsztaplerzy dopełniacz hochsztaplera hochsztaplerów celownik hochsztaplerowi hochsztaplerom biernik hochsztaplera hochsztaplerów narzędnik hochsztaplerem hochsztaplerami miejscownik hochsztaplerze hochsztaplerach wołacz hochsztaplerze hochsztaplerzy depr. M. i W. lm: (te) hochsztaplery
- przykłady:
- (1.1) Powoli sam nawet, nie wiedząc kiedy, zamieniał się z człowieka, w gruncie rzeczy uczciwego w hochsztaplera, a zmysły i próżność mile łaskotane przez Tamarę, dopomogły tej przemianie[2].
- (1.1) Okazało się, że nie jest żadnym hochsztaplerem, lecz przedstawicielem kilku firm zagranicznych, że ma swoje biuro, że często wyjeżdża do Francji, Anglii i Niemiec, że ma własny samochód[3].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) oszust, przestępca
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. hochsztaplerstwo n
- forma żeńska hochsztaplerka ż
- przym. hochsztaplerski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Hochstapler[4]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) con man, cowboy
- francuski: (1.1) chevalier d'industrie m
- niemiecki: (1.1) Hochstapler m
- włoski: (1.1) affarista m, truffatore m, cavaliere d'industria m, impostore m
- źródła:
- ↑
Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Stanisław Antoni Wotowski, Kobieta, która niesie śmierć (wyd. 1937)
- ↑ Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Pamiętnik pani Hanki (wyd. 1939)
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
