hinken

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

hinken (język holenderski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) kuleć, utykać
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

hinken (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈhɪŋkn̩] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) kuleć, utykać (na jedną nogę)[1]
(1.2) przen. nie pasować (np. o porównaniu)
odmiana:
(1.1-2)[2] hink|en (hinkt), hinkte, gehinkt (haben/sein)[3]
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Hinken n, Hinkender m, Hinkende ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: