hermeneutyka
hermeneutyka (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- ‹hermeneutyka›, zjawiska fonetyczne: akc. na 3 syl.[1]
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jęz. teol. sztuka objaśniania tekstów literackich; zob. też hermeneutyka w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik hermeneutyka dopełniacz hermeneutyki celownik hermeneutyce biernik hermeneutykę narzędnik hermeneutyką miejscownik hermeneutyce wołacz hermeneutyko
- przykłady:
- (1.1) W naukach humanistycznych wprowadzono metody historyczne, hermeneutykę ukazującą ograniczenia poznawcze badacza[2].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) hermeneutyka biblijna / filologiczna / filozoficzna / prawnicza / teologiczna
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. hermeneutyczny
- rzecz. hermeneuta mos
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. hermenéutique < łac. hermeneutica < gr. ἐρμηνεύς < gr. ἑρμηνεύω → tłumaczyć, interpretować
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) hermeneutics
- baskijski: (1.1) hermeneutika
- czeski: (1.1) hermeneutika ż
- duński: (1.1) hermeneutik w
- francuski: (1.1) herméneutique ż
- hiszpański: (1.1) hermenéutica ż
- łaciński: (1.1) hermeneutica ż
- niemiecki: (1.1) Hermeneutik ż
- rosyjski: (1.1) гермене́втика ż
- starogrecki: (1.1) ἑρμηνεία ż
- ukraiński: (1.1) гермене́втика ż
- włoski: (1.1) ermeneutica ż
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
- ↑ Tadeusz Bartoś, Wolność, równość, katolicyzm, 2007, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
