heliocentryzm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

heliocentryzm (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) astr. teoria o centralnym położeniu Słońca we wszechświecie; zob. też heliocentryzm w Wikipedii
odmiana:
(1.1) blm[1],
przykłady:
(1.1) Był to nie tylko pierwszy bezpośredni i eksperymentalny dowód heliocentryzmu, ale także okazało się po raz pierwszy, jak ogromna odległość dzieli Układ Słoneczny od innych gwiazd[3].
(1.1) O sprzyjanie heliocentryzmowi oskarżono również kilku władców.
składnia:
kolokacje:
(1.1) heliocentryzm kopernikański / przedkopernikańskinowoczesny heliocentryzm • założenia heliocentryzmu • odrzucić / przyjąć heliocentryzm
synonimy:
antonimy:
(1.1) geocentryzm
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. heliocentryczność ż
przym. heliocentryczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. ἥλιος + κέντρον (hḗlios + kéntron) → słońce + centrum
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło heliocentryzm w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
  3. z Wikipedii