habilitacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

habilitacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nauk. urz. procedura pozwalająca na uzyskanie stopnia naukowego wyższego niż stopień doktora; po jego zdobyciu można się ubiegać o tytuł profesora; zob. też habilitacja w Wikipedii
(1.2) pot. stopień naukowy uzyskany w procedurze habilitacji (1.1)
(1.3) pot. rozprawa naukowa wymagana podczas procedury habilitacji (1.1), rozprawa habilitacyjna
(1.4) daw. publiczne wygłoszenie wykładu habilitacyjnego i obrona własnej rozprawy naukowej
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) przeprowadzić habilitację • przystąpić do habilitacji • wstrzymać / zablokować habilitację
(1.2) mieć habilitację
(1.3) wydać (swoją) habilitację
(1.4) wygłosić habilitację • wysłuchać habilitacji • przyjąć habilitację
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. habilitant mos, habilitantka ż
czas. habilitować ndk., habilitować się ndk.
przym. habilitacyjny, habilitowany
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Habilitation < śr.łac. habilitatio < łac. habilitatus < łac. habilitōczynić zdatnym, użytecznym
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: