Przejdź do zawartości

gomon

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

gomon (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) stpol. hałas, niepokój, gwar[1]
(1.2) daw. baśniowy i hałaśliwy pochód przyrody ożywionej oraz nieożywionej[2]
odmiana:
(1.1-2)
 
przypadekliczba pojedynczaliczba mnoga
mianownikgomongomony
dopełniaczgomonugomonów
celownikgomonowigomonom
biernikgomongomony
narzędnikgomonemgomonami
miejscownikgomoniegomonach
wołaczgomoniegomony
przykłady:
(1.1) Rzekł wąż: »Jać sie pojednam, lecz gdy uźrzę ogon / a ty dziecię wspomieniesz, będzie znowu gomon«. (sic!)[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. gomonić ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
niepewna; prawdop. od strus.[4] < śwn. gaman → wesołość przy uczcie[4][2]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: hałas, niepokój, gwar
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „gomon” w: Słownik pojęciowy języka staropolskiego, kier. projektu Bożena Sieradzka-Baziur, Instytut Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk, Kraków, ISBN 978-83-64007-23-1.
  2. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „gomon” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. ↑ Mikołaj Rej: Zwierzyniec
  4. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „gomon” w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Krakowska Spółka Wydawnicza, Kraków 1927.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=gomon&oldid=8416681”