gołębiarz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

gołębiarz (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hodowca gołębi
(1.2) miłośnik gołębi
(1.3) hist. w czasie II wojny światowej: niemiecki snajper strzelający z wysokości; zob. też gołębiarze w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) pot. ornit. zob. jastrząb gołębiarz
odmiana:
(1.1-3)
(2.1)
przykłady:
(1.2) Wujek Jurek jest zapalonym gołębiarzem, a gołębnik to jego oczko w głowie.
składnia:
kolokacje:
(1.2) zapalony gołębiarz
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) hodowca
(1.2) miłośnik
(1.3) snajper
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gołąb mzw, gołąbek mzw, gołębica ż, gołębię n, gołębnik mrz
przym. gołębi, gołębiowy, gołębiowaty, gołębiarski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło gołębiarz w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło gołębiarz w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.