gadanie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

gadanie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɡaˈdãɲɛ], AS[gadãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) pot. mówienie, prowadzenie rozmowy, zwłaszcza dużo i na błahe tematy
(1.2) rzecz. odczas. od: gadać

wykrzyknik

(2.1) gadanie! = nie wierzę!
odmiana:
(1.1)
(1.2) blm,
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) bezsensowne / czcze / głupie / puste gadanie • gadanie przez sen • gadanie do siebie
synonimy:
(1.1) rozmawianie, plotkowanie; pot. bajtlowanie, brechanie, klekotanie, klepanie, kłapanie dziobem, nadawanie, nawijanie, paplanie, pytlowanie, terkotanie, trajkotanie, trajlowanie, trzepanie; posp. pitolenie
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) mówienie
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gadałka ż, gadanina ż, gaduła m/ż, gadulstwo n, gadatliwość ż, gadka ż, wygadywanie n, wygadanie n, zagadywanie n, zagadanie n, zgadanie n, ugadywanie n, ugadanie n, obgadywanie n, obgadanie n
czas. wygadywać ndk., wygadać dk., gadać ndk., zagadywać ndk., zagadać dk., zgadać dk., ugadywać ndk., ugadać dk., obgadywać ndk., obgadać dk.
przym. gadatliwy, wygadany
przysł. gadatliwie
związki frazeologiczne:
austriackie gadaniebabskie gadanieludzkie gadanie
etymologia:
(1.1-2) rzecz. odczas. od: gadać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: