gówniarz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

gówniarz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈɡuvʲɲaʃ], AS[guvʹńaš], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) wulg. pogard. dziecko, chłopiec
(1.2) wulg. pogard. osoba zdziecinniała, niedojrzała
(1.3) daw. chłopiec zatrudniony do zbierania końskiego kału z ulic
(1.4) daw. pogard. skąpiec, sknera, kutwa[1]
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Ten gówniarz znowu narozrabiał!
składnia:
kolokacje:
(1.1-2) nieodpowiedzialny gówniarz
synonimy:
(1.1) smarkacz, gnojek
(1.2) gnojek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gówno n, gówniarstwo n, gówniarzeria f
forma żeńska gówniara f
przym. gówniarski, gówniany
związki frazeologiczne:
etymologia:
Pierwotnie słowo oznaczało chłopca, którego praca polegała na uprzątaniu końskich odchodów z ulic miast.
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Gówniarz w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 891, Warszawa 1900–1927.
  2. Hasło gówniarz w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 300, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.