fynf

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

fynf (język wilamowski)[edytuj]

zapisy w ortografiach alternatywnych:
wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

liczebnik główny

(1.1) pięć (5)[1][2][3]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
licz. fynfty
związki frazeologiczne:
etymologia:
por. niem. fünf
uwagi:
(1.1) zobacz też: ancwedrajfiyrfynfzachszejwaaochtnaojncaon
(1.1) zobacz też: Indeks:Wilamowski - Liczebniki
źródła:
  1. Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, s. 277, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.
  2. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, s. 141, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka wilamowskiego w: Józef Gara, Zbiór wierszy o wilamowskich obrzędach i obyczajach oraz Słownik języka wilamowskiego, Bielsko-Biała, Stowarzyszenie Na Rzecz Zachowania Dziedzictwa Kulturowego Miasta Wilamowice „Wilamowianie”, 2004, ISBN 83-914917-8-1.