flinta

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

flinta (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈflʲĩnta], AS[flʹĩnta], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) karabin
(1.2) strzelba myśliwska
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) fuzja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Flinte[1]strzelba myśliwska < niem. Flintkrzemień.
Krzemień był stosowany w zamku tej broni do skrzesania ognia i podpalenia prochu.
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Bajka o kocie i lisie, zapisała A. Satkiewiczówna, w: Z gwary warmińskiej i mazurskiej, „Poradnik Językowy” nr 5/1951, s. 28.

flinta (język szwedzki)[edytuj]

flintor (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) miner. krzemień
odmiana:
(1.1) en flinta, flintan, flintor, flintorna
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: geografia w języku szwedzkim
źródła: