Przejdź do zawartości

fiorytura

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

fiorytura (język polski)

[edytuj]
przykład fiorytury (1.2)
wymowa:
IPA: [ˌfʲjɔrɨˈtura], AS: [fʹi ̯orytura], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. pob.• i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) muz. ozdobnik w śpiewie, figuracja melodyczna na jednej sylabie tekstu; zob. też fioritura w Wikipedii
(1.2) muz. pot. ozdobnik
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) W kwartecie solistów najwięcej do powiedzenia, a raczej zaśpiewania miała Iwona Hossa, swobodna i popisowa w koloraturowych fioryturach w wysokim rejestrze[1].
(1.1) Jedna właśnie z salonowych dyletantek przegalopowała po fortepianie jakąś łamaną sztukę Thalberga czy Liszta, a druga, również dyletantka, prześpiewała jakąś także równie piękną i trudną kompozycją muzykalną ze wszystkiemi możliwemi fioryturami[2].
(1.2) Żałośnie i przyjemnie dźwięczały struny w spokojnem powietrzu, ale prócz krótkiej fiorytury wstępnej, postępowy kamerdyner nie mógł się zdobyć na nic więcej (…)[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. war. fioritura ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
wł. fioritura
uwagi:
(1.1) dawniej blp w postaci fiorytury, fjorytury[4][5][6]
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Przypomnienie, „Dziennik Polski”, 2008-03-17, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Znajda w: Józef Dzierzkowski, Powieści Józefa Dzierzkowskiego, t. 5, 1875.
  3. ↑ Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Rozdział XXII [w:] Iwan Turgieniew, Ojcowie i dzieci, Lwów: Towarzystwo Wydawnicze "Ateneum", 1925, 185, OCLC 1150618371 (pol.).
  4. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „fjorytury” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. II: H—M, Nakładem prenumeratorów i kasy im. Mianowskiego, Warszawa 1902, s. 750.
  5. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „fjorytury” w: Słownik języka polskiego, red. Aleksander Zdanowicz i in., M. Orgelbrand, Wilno 1861.
  6. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „fjorytury” w: Michał Amszejewicz, Dykcjonarz zawierający: wyrazy i wyrażenia z obcych języków polskiemu przyswojone, Warszawa 1859, s. 147.