fiorytura
Wygląd
fiorytura (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) muz. ozdobnik w śpiewie, figuracja melodyczna na jednej sylabie tekstu; zob. też fioritura w Wikipedii
- (1.2) muz. pot. ozdobnik
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik fiorytura fiorytury dopełniacz fiorytury fiorytur celownik fioryturze fioryturom biernik fioryturę fiorytury narzędnik fioryturą fioryturami miejscownik fioryturze fioryturach wołacz fioryturo fiorytury
- przykłady:
- (1.1) W kwartecie solistów najwięcej do powiedzenia, a raczej zaśpiewania miała Iwona Hossa, swobodna i popisowa w koloraturowych fioryturach w wysokim rejestrze[1].
- (1.1) Jedna właśnie z salonowych dyletantek przegalopowała po fortepianie jakąś łamaną sztukę Thalberga czy Liszta, a druga, również dyletantka, prześpiewała jakąś także równie piękną i trudną kompozycją muzykalną ze wszystkiemi możliwemi fioryturami[2].
- (1.2) Żałośnie i przyjemnie dźwięczały struny w spokojnem powietrzu, ale prócz krótkiej fiorytury wstępnej, postępowy kamerdyner nie mógł się zdobyć na nic więcej (…)[3].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) fioritura
- francuski: (1.1) fioriture ż
- rosyjski: (1.1) фиориту́ра ż
- ukraiński: (1.1) фіориту́ра ż
- źródła:
- ↑ Przypomnienie, „Dziennik Polski”, 2008-03-17, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑
Znajda w: Józef Dzierzkowski, Powieści Józefa Dzierzkowskiego, t. 5, 1875. - ↑
Rozdział XXII [w:] Iwan Turgieniew, Ojcowie i dzieci, Lwów: Towarzystwo Wydawnicze "Ateneum", 1925, 185, OCLC 1150618371 (pol.). - ↑
Hasło „fjorytury” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. II: H—M, Nakładem prenumeratorów i kasy im. Mianowskiego, Warszawa 1902, s. 750. - ↑
Hasło „fjorytury” w: Słownik języka polskiego, red. Aleksander Zdanowicz i in., M. Orgelbrand, Wilno 1861. - ↑
Hasło „fjorytury” w: Michał Amszejewicz, Dykcjonarz zawierający: wyrazy i wyrażenia z obcych języków polskiemu przyswojone, Warszawa 1859, s. 147.