erben

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Erben

erben (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈɛʁbn̩] wymowa ?/i IPA[ˈɛʁptə] IPA[ɡəˈʔɛʁpt]
znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) dziedziczyć, odziedziczyć, otrzymywać w spadku, otrzymać w spadku
odmiana:
(1.1)[1] erb|en (erbt), erbte, geerbt (haben)
przykłady:
(1.1) Jan hat von seinem Vater eine Landwirtschaft geerbt.Jan odziedziczył po swoim ojcu gospodarstwo.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Erben n, Erbschaft ż, Erbe n, Erbe m, Erbin ż
przym. erblich
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: erbenbeerbenererbenforterbenvererben
źródła: