eksterminacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

eksterminacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɛkstɛrmʲĩˈnaʦ̑ʲja], AS[ekstermʹĩnacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) systematyczne działanie zmierzające do zagłady, wyniszczenia określonych grup ludności w imię jakiejś idei
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W latach okupacji miała miejsce eksterminacja ludności różnych narodowości.
składnia:
(1.1) eksterminacja + D.
kolokacje:
(1.1) polityka eksterminacji • eksterminacja pośrednia / bezpośrednia / masowa / planowa / całkowitaofiara eksterminacji • dokonywać / poddać eksterminacji • prowadzić eksterminację • eksterminacja narodu / ludności
synonimy:
(1.1) ludobójstwo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. eksterminowanie n, eksterminator m
czas. eksterminować
przym. eksterminacyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. exterminatiozniszczyć
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.