Przejdź do zawartości

egzulant

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

egzulant (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) daw., dziś książk. banita, osoba wygnana
odmiana:
(1.1)
 
przypadekliczba pojedynczaliczba mnoga
mianownikegzulantegzulanci
dopełniaczegzulantaegzulantów
celownikegzulantowiegzulantom
biernikegzulantaegzulantów
narzędnikegzulantemegzulantami
miejscownikegzulancieegzulantach
wołaczegzulancieegzulanci
depr. M. i W. lm: (te) egzulanty
przykłady:
(1.1) Banicji (…) dokonano wbrew wszystkim prawom publicznym, przysięgom królów i uchwałom konfederacji. Egzulanci bowiem od przeszło stu lat cieszyli się tą samą wolnością i prawami co i inni dysydenci[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wygnaniec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. war. egzul mos, eksulant mos[2]
forma żeńska egzulka[3]
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. exsulans[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Janusz Tazbir, Głos ariański w polemice rokoszu Lubomirskiego, Przegląd Historyczny, 1959, s. 75.
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Renata Przybylska, Uchodźca i inne nazwy osób opuszczających swój kraj, Język Polski, s. 57.
  3. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „egzulka” w: Antoni Krasnowolski, Władysław Niedźwiedzki, M. Arcta Słownik Staropolski, 1920.
  4. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „egzulant” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=egzulant&oldid=8639770”