drugoroczny

drugoroczny (język polski)

wymowa:

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) eduk. uczęszczający drugi rok do danej szkoły lub na studia

(1.2) eduk. powtarzający klasę lub rok nauki

(1.3) ogrod. kwitnący i owocujący dopiero w drugim roku rozwoju

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) urz. uczeń powtarzający klasę

odmiana:

(1.1-3)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	drugoroczny		drugoroczna	drugoroczne	drugoroczni	drugoroczne
dopełniacz	drugorocznego		drugorocznej	drugorocznego	drugorocznych
celownik	drugorocznemu		drugorocznej	drugorocznemu	drugorocznym
biernik	drugorocznego	drugoroczny	drugoroczną	drugoroczne	drugorocznych	drugoroczne
narzędnik	drugorocznym		drugoroczną	drugorocznym	drugorocznymi
miejscownik	drugorocznym		drugorocznej	drugorocznym	drugorocznych
wołacz	drugoroczny		drugoroczna	drugoroczne	drugoroczni	drugoroczne
nie stopniuje się

(2.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	drugoroczny	drugoroczni
dopełniacz	drugorocznego	drugorocznych
celownik	drugorocznemu	drugorocznym
biernik	drugorocznego	drugorocznych
narzędnik	drugorocznym	drugorocznymi
miejscownik	drugorocznym	drugorocznych
wołacz	drugoroczny	drugoroczni

przykłady:

(1.1) Maciek jest drugorocznym uczniem technikum.

(1.2) W naszej klasie jest jeden drugoroczny uczeń.

(1.3) Marchew to roślina drugoroczna.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.3) dwuletni

(2.1) drugoroczniak, repetent

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. drugoroczność ż, drugoroczniak mos

forma żeńska drugoroczna ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) second-year; (1.2) amer. repeating, bryt. resit; (1.3) biennial
• białoruski: (2.1) другагоднік m
• hiszpański: (1.2) repetidor m
• rosyjski: (2.1) второго́дник m

źródła: