doić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

doić (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈdɔjiʨ̑], AS[doi ̯ić], zjawiska fonetyczne: epenteza i ̯ 
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. wydoić)

(1.1) pozyskiwać mleko, wyciskając je z wymion krowy, owcy
(1.2) przen. zabierać, wyłudzać od kogoś pieniądze
(1.3) przen. gwara przestępcza palić (papierosy, fajkę)[1]
odmiana:
(1.1-3) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) W scenie podoju jeden pachołek doi krowę, drugi przytrzymuje rwącego się do niej cielaka (…)[2]
(1.2) Wyrodny syn całe życie doił swoich rodziców.
składnia:
(1.1-3) doić + B. • nie doić + D.
kolokacje:
(1.1) doić krowę / kozę / kobyłę / owcę
synonimy:
(1.2) pasożytować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dojenie n, wydojenie n, udojenie n, dojarz m, dojarka ż, dojka ż, dojność ż, udój m, doiwo n, dój m, dojnica ż
czas. wydoić dk., udoić dk.
przym. dojny, udojowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.2) z (1.1)
(1.3) kalka z jid.[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Agnieszka Małocha, Żydowskie zapożyczenia leksykalne w socjolekcie przestępczym w: Język a kultura, t. 10, Języki subkultur pod red. Janusza Anusiewicza i Bogdana Sicińskiego, Wrocław 1994, s. 137.
  2. Ferdynand Goetel, Egipt, s. 87