dnieć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dnieć (język polski)[edytuj]

dnieje (1.1)
wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(1.1) stawać się dniem
odmiana:
(1.1) rzad. poet. koniugacja III
przykłady:
(1.1) Cóż, luba, prawda, że jeszcze nie dnieje? O, dnieje, dnieje! Idź, śpiesz się, uciekaj![1]
(1.1) (…) i choć czasemze zdzi­wienia prze­cieram oczyza­kamar­ki duszy me­lan­cho­lią ścielęby nie zab­rakło słów do spełnienia nocyprze­cież naj­piękniej w twoich ra­mionach dnieję[2]
składnia:
kolokacje:
(1.1) noc dnieje
synonimy:
(1.1) świtać, rozwidniać się
antonimy:
(1.1) zmierzchać
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dzień m, dzionek m, dnienie n, dziennik m, dzienniczek m, dniówka ż, dziennikarz m, dziennikarka ż, dziennikarstwo n, codzienność ż
przym. dzienny, codzienny, dziennikowy, dziennikarski, dniówkowy, niecodzienny, dniowy
przysł. dziennie, codziennie, dniówkowo, niecodziennie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. dzień
uwagi:
(1.1) z formalnej strony to czasownik ułomny występujący w formach odmienionych zwykle tylko jako „dnieje”, „dniało” albo w bezokoliczniku, który w połączeniu z innymi czasownikami tworzy orzeczenie złożone („zaczyna dnieć”, „powinno dnieć” itp.); pozostałe formy fleksyjne raczej potencjalne, spotykane tylko w języku poetyckim
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiliam Szekspir Romeo i Julia, tłum. Józef Paszkowski
  2. Gracjaa Kilka słów do spełnienia…