dekadent

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dekadent (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) szt. przedstawiciel dekadentyzmu
(1.2) osoba pesymistycznie nastawiona do życia, spodziewająca się rychłego końca
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) schyłkowiec
(1.2) schyłkowiec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dekadentyzm m
forma żeńska dekadentka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. décadent
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

dekadent (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌdeːkaˑˈdɛnt] wymowa ?/i wymowa austriacka ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) dekadencki
odmiana:
(1.1)
(1.1) st. wyższy dekadenter; st. najwyższy dekadentesten
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Dekadenz ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: