deifikacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

deifikacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌdɛjifʲiˈkaʦ̑ʲja], AS[dei ̯ifʹikacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.epenteza i ̯ akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. przypisywanie komuś lub czemuś boskich cech i właściwości, uznawanie komuś za boga; zob. też deifikacja w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ubóstwienie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) antropolatria, apoteoza, astrolatria, fetyszyzm, statolatria, zoolatria
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. deifikowanie n
czas. deifikować ndk.
przym. deifikacyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc. déification[2] < łac. deificatio < łac. deus + facerebóg + czynić
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło deifikacja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.