defetyzm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

defetyzm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[dɛˈfɛtɨsm̥], AS[defetysm̦], zjawiska fonetyczne: wygł. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książk. niewiara w powodzenie sprawy, w zwycięstwo; przewidywanie porażki z góry, przed decydującą rozgrywką
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Co wy mi tu, żołnierzu, defetyzm szerzycie? Posiłki nadejdą na czas, stulcie pysk i wracajcie kopać okopy!
składnia:
kolokacje:
(1.1) siać / szerzyć defetyzm
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. defetysta mos, defetystka ż
przym. defetystyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. défaitisme (wyraz z czasu wojny 1914-18) → defetyzm, franc. défaitisteklęskowiec, defetysta < franc. défaiteporażka, klęska < franc. défairerozwiązać, wycieńczyć, pobić, zadać klęskę
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.