dedukcja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dedukcja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) log. filoz. wnioskowanie od ogólnych tez do szczegółowych wniosków
(1.2) wnioskowanie, rozumowanie, wywód
(1.3) daw. odejmowanie, potrącenie z sumy[1]
(1.4) hist. praw. w Polsce przedrozbiorowej: publiczne przedstawienie rodowodu osoby, której szlachectwo jest kwestionowane[2]
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) indukcja
(1.4) wywód
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dedukowanie n
czas. dedukować ndk., wydedukować dk.
przym. dedukcyjny
przysł. dedukcyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. deductiowyprowadzenie[3]
uwagi:
Najwcześniejsze poświadczenie: 1656-1688[4].
U Lindego (1807) w formie dedukcya[5]. U Łukaszewskiego (1847) dedukcyja[6]. W słowniku wileńskim (1861) już dedukcja[7].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Michał Arct, M. Arcta Słownik ilustrowany języka polskiego, Warszawa, Wydawnictwo M. Arcta w Warszawie, 1916.
  2. Ignacy Krasicki, Zbiór potrzebniejszych wiadomości, t. I, s. 130, hasło: DEDUCTIO nobilitatis, Warszawa i Lwów, 1781.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło dedukcja w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4. Hasło dedukcyja w: Słownik języka polskiego XVII i 1. połowy XVIII wieku, Instytut Języka Polskiego PAN.
  5. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, t. I, s. 415, Warszawa, Drukarnia XX. Piiarów, 1807-1814.
  6. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Ksawery F. A. E. Łukaszewski, Słownik podręczny wyrazów obcych i rzadkich w języku polskim używanych, s. 51, Królewiec, 1847.
  7. Słownik języka polskiego, red. Aleksander Zdanowicz i in., s. 213, Wilno, M. Orgelbrand, 1861.