czaj

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

czaj (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ʧ̑aj], AS[čai ̯] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gw.[1] lub środ.[2] herbata
(1.2) gw. więz. bardzo mocna herbata pita w celu odurzenia, często z dodatkiem tytoniu lub lekarstw[2]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1-2) zaparzyć / naparzyć czaju
synonimy:
(1.2) czajura
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czajnik m, czajniczek m
związki frazeologiczne:
etymologia:
ros. чай[2][3]
uwagi:
(1.2) Indeks: Polski - Gwara więzienna
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: herbata
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Czaj w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 368, Warszawa 1900–1927.
  2. 2,0 2,1 2,2 Hasło czaj w: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, red. Halina Zgółkowa, t. 7, s. 377, Poznań, Wydawnictwo Kurpisz, 1994-2005, ISBN 83-900203-3-5.
  3. Bogusław Dunaj, Elementy obce w najnowszej leksyce polskiej.

czaj (język wilamowski)[edytuj]

zapisy w ortografiach alternatywnych:
ćȧj
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) herbata[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ty
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Indeks:Wilamowski - Jedzenie
źródła:
  1. Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, s. 289, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.