curiosus

curiosus (język łaciński)

wymowa:

łac.klas. IPA: [kuː.riˈoː.sʊs]; łac.kośc. [ku.riˈɔː.s̬us]

podział przy przenoszeniu wyrazu: cū•ri•ō•sus

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) staranny, ciekawy

odmiana:

(1.1) cūriōs|us, ~a, ~um (deklinacja I-II)

 

przypadek	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	m	ż	n
mianownik	cūriōsus	cūriōsa	cūriōsum	cūriōsī	cūriōsae	cūriōsa
dopełniacz	cūriōsī	cūriōsae	cūriōsī	cūriōsōrum	cūriōsārum	cūriōsōrum
celownik	cūriōsō	cūriōsae	cūriōsō	cūriōsīs
biernik	cūriōsum	cūriōsam	cūriōsum	cūriōsōs	cūriōsās	cūriōsa
ablatyw	cūriōsō	cūriōsā	cūriōsō	cūriōsīs
wołacz	cūriōse	cūriōsa	cūriōsum	cūriōsī	cūriōsae	cūriōsa

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

formacja wsteczna od łac. incūriōsus → niestaranny (tj. bez przedrostka łac. in- → nie-)

źródłosłów dla pol. kuriozum

uwagi:

źródła: