cugle

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

cugle (język polski)[edytuj]

cugle (1.1) w ręce jeźdźca
wymowa:
IPA[ˈʦ̑uɡlɛ], AS[cugle] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) jeźdz. rzemienne pasy służące do kierowania koniem
odmiana:
(1.1) blp,
przykłady:
(1.1) Pierwszy i trzeci szwadron polski skrócił cugle. Broń do ataku! (S. Żeromski: Popioły)
(1.1) Runął w śnieg i ledwo utrzymał cugle. Po chwili namacał końcem stopy strzemię i gnał za saniami. (S. Żeromski: Popioły)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) lejce
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
popuścić cuglewygrać w cuglach
etymologia:
niem. Zügel[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. lejce, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.