chińszczyzna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

chińszczyzna (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[çĩj̃ˈʃʧ̑ɨzna], AS[χʹĩĩ ̯ščyzna], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.rozs. artyk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kultura chińska, język chiński; ogół tego, co chińskie
(1.2) pejor. przen. pot. wyroby niskiej jakości
(1.3) pot. danie z chińskiej kuchni
(1.4) nadmierna grzeczność[1]
(1.5) pot. coś niezrozumiałego i trudnego
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Chiny nm.-os., Chińczyk m, chińczyk m, Chinka f, Chineczka f, chiński m, chińskość f, sinologia f, sinolog m, schińszczenie n, schińszanie n
czas. schińszczyć dk., schińszczać ndk., schińszczeć dk.
przym. chiński
przysł. po chińsku, chińsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Witold Doroszewski (red.): chińszczyzna. Słownik języka polskiego PWN, 1958–1969. [dostęp 2014-07-31].