Przejdź do zawartości

chandra

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Podobna pisownia Podobna pisownia: Chandra

chandra (język polski)

[edytuj]
wymowa:
ⓘ
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. przygnębienie, często bez wyraźnej przyczyny; zob. też chandra w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
 
przypadekliczba pojedynczaliczba mnoga
mianownikchandrachandry
dopełniaczchandrychandr
celownikchandrzechandrom
biernikchandręchandry
narzędnikchandrąchandrami
miejscownikchandrzechandrach
wołaczchandrochandry
przykłady:
(1.1) Kiedy mam chandrę, zjadam torebkę cukierków i od razu mi lepiej.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) przygnębienie, splin/spleen
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
ros. хандра (chandra)[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=chandra&oldid=8507877”