chłopięcy

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

chłopięcy (język polski)[edytuj]

chłopięca (1.1) twarz
wymowa:
IPA[xwɔˈpʲjɛ̃nʦ̑ɨ], AS[χu̯opʹi ̯ncy], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.asynch. ę i → j 
znaczenia:

przymiotnik dzierżawczy

(1.1) należący do chłopca, będący jego własnością

przymiotnik relacyjny

(2.1) związany z chłopakiem, chłopcem, dotyczący chłopca

przymiotnik jakościowy

(3.1) taki, jak u chłopaka, chłopca
odmiana:
(1.1) (2.1)
(3.1)
przykłady:
(3.1) Patrzyłem na nią, jak chodziła po pokoju, dumna ze swych dżinsów, ale i ze swej chłopięcej figury, zerkając co chwilę w lustro[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. chłopak m, chłopiec m, chłopięcość ż, chłopczyca ż, chłopaczysko n, chłopaczek m, chłopaczątko n, chłoptaś m, chłopaczara ż, chłopiątko n
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jerzy Stawiński, Piszczyk, 1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.