centuś

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

centuś (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʦ̑ɛ̃ntuɕ], AS[cntuś], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) iron. mieszkaniec Krakowa
(1.2) pot. człowiek przesadnie oszczędny
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) krakus, krakowiak, krakowianin
(1.2) chciwiec, skąpiec; pot. chytrus, dusigrosz, kutwa, liczykrupa, skąpiradło, sknera, żyd, żyła; książk. harpagon
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. cent mrz
przym. centusiowski
związki frazeologiczne:
krakowski centuś
etymologia:
zob. cent
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: