bywalec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bywalec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bɨˈvalɛʦ̑], AS[byvalec] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. człowiek, który często pojawia się, bywa w danym miejscu, lokalu, instytucji kulturalnej itp.
(1.2) książk. człowiek, który dużo podróżuje po świecie, dużo zwiedził
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Służbowo czy prywatnie, porucznik był bywalcem warszawskich lokali. (z Internetu)
(1.2) Nie wiem, jak się pali sziszę. Spytaj Romka, on jest bywalcem.
składnia:
kolokacje:
(1.1) stały bywalec
synonimy:
(1.2) tambylec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. bywać ndk.
rzecz. bywanie n, bycie n, forma żeńska bywalczyni
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) por. salonowiec
(1.2) por. światowiec
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.