bukowina
bukowina (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- podział przy przenoszeniu wyrazu: bu•ko•wi•na
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- odmiana:
- (1.1) ż IV[1]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bukowina bukowiny dopełniacz bukowiny bukowin celownik bukowinie[1] bukowinom biernik bukowinę bukowiny narzędnik bukowiną bukowinami miejscownik bukowinie[1] bukowinach wołacz bukowino bukowiny
- przykłady:
- (1.1) Jeszcze dalej ku południowi graniczyło Henrykowo z ogromną bukowiną, czyli lasem bukowym[3].
- (1.1) Biegnę w zielone gąszcze między zielone drzewa, I zna mnie już dąbrowa, i zna mnie bukowina, I bór wysokopienny dla mnie swój cień rozpina, I taka cisza we mnie[4]…
- (1.1) Jechali więc, początkowo przez bukowiny i dąbrowy, potem duktami, wreszcie drogą, wijącą się wśród pagórków[5].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: buczyna
- źródła:
- 1 2 3 4
Hasło „bukowina” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - 1 2 Hasło „bukowina” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
- ↑ Szajnocha, Karol. Nowe szkice historyczne. T. II. [2.]. Lwów: Wild, 1857, s. 20.
- ↑ Brzechwa, Jan. Liryka mojego życia. 1966.
- ↑ Sapkowski, Andrzej. Trylogia husycka. T. 1 z 3: Narrenturm. Warszawa: SuperNOWA, 2006, s. 268. ISBN 978-83-7054-153-8. OCLC 749217538.
- ↑ Hasło „buk (drzewo)” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
