Przejdź do zawartości

buczenie

Brak wersji przejrzanej
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

buczenie (język polski)

[edytuj]
wymowa:
ⓘ
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wydawanie dźwięków przez coś co buczy
odmiana:
przykłady:
(1.1) Jedy­nym towa­rzy­szą­cym mu dźwiękiem było buczenie oczyszczaczy powie­trza, które dzielnie wal­czyły z bez­względną wil­got­no­ścią poro­śnię­tego dżun­glą księżyca[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. buczeć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Star Wars. Z pewnego punktu widzenia. 40 opowiadań na 40-lecie Nowej Nadziei, Krzysztof Kietzman (tłum.), Wydawnictwo Olesiejuk, 2023, ISBN 978-83-8315-153-3.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=buczenie&oldid=8684679”