brzękanie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

brzękanie (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wytwarzanie przez kogoś dźwięków przez potrącanie przedmiotów szklanych lub metalowych
(1.2) wydawanie charakterystycznych dźwięków przez przedmioty szklane lub metalowe
(1.3) nieudolne albo niedbałe granie na instrumencie strunowym
odmiana:
(1.3)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1-3) brzdąkanie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. brzęk m, brzęknięcie n, brzękadło n, brzękadełko n, brzękawka ż, brzękliwość ż, brzękacz m
czas. brzęczeć, brzękać ndk., brzęknąć dk.
przym. brzękliwy
przysł. brzękliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
rzecz. odczas. od: brzękać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: