bryczka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bryczka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbrɨʧ̑ka], AS[bryčka] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) lekki powóz konny bez zadaszenia, z miękkim siedzeniem z tyłu i miejscem dla woźnicy z przodu; zob. też bryczka w Wikipedii
(1.2) pot. mot. pieszcz. samochód, najczęściej nowoczesny, godnym podziw
odmiana:
przykłady:
(1.1) Magda i Rafał zajechali do ślubu bryczką.
(1.2) Marcin kupił niezłą bryczkę.
składnia:
kolokacje:
(1.2) niezła bryczka
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. bryczuszka
zgrub. bryka ż
przym. bryczkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem.[1]
uwagi:
(1.1) por. powóz • dorożka • faeton • berlinka
tłumaczenia:
źródła:
  1. Małgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 220.