brechen

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

brechen (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
wymowa austriacka ?/i
IPA[ˈbʀɛçn̩] IPA[ˈbʀaːχ] IPA[ɡəˈbʀɔχn̩]
znaczenia:

czasownik mocny, przechodni

(1.1) łamać (się), złamać (się)
(1.2) zrywać, zerwać, przerywać, przerwać
(1.3) pot. wymiotować, zwymiotować
odmiana:
(1.1-3)[1] brech|en (bricht), brach, gebrochen (haben)
przykłady:
(1.2) Ich habe mit der Vergangenheit völlig gebrochen.Całkowicie zerwałam/zerwałem z przeszłością.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Brechen n, Bruch m, Brechung ż, Brecher m
przym. brüchig
związki frazeologiczne:
brechend volldas Herz brechenübers Knie brechen
etymologia:
uwagi:
Aneks:Język niemiecki - wykaz czasowników mocnych i nieregularnych
zobacz też: abbrechenanbrechenaufbrechenausbrechenauseinanderbrechendurchbrecheneinbrechenentzweibrechenerbrechenhereinbrechenherausbrechenherunterbrechenhervorbrechenlosbrechenniederbrechenradbrechenumbrechenunterbrechenverbrechenwegbrechenzusammenbrechen
źródła: