bohemizm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bohemizm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bɔˈxɛ̃mʲism̥], AS[boχmʹism̦], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) jęz. wyraz, zwrot, forma gramatyczna zapożyczona do jakiegoś języka z języka czeskiego; zob. też bohemizm w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) bohemizmy w języku polskim / w języku słowackim
synonimy:
(1.1) czechizm
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) slawizm
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Bohemia ż, bohemistyka ż, bohemista mos, bohemistka ż
przym. bohemistyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. BohemiaCzechy[2]
uwagi:
(1.1) por. czechizm
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Językoznawstwo
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
  2. Hasło bohemizm w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.