bogobojny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bogobojny (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) książk. taki, który boi się gniewu boga
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wśród grzeszników jedynie Noe, mąż bogobojny, znalazł upodobanie w oczach Pańskich[1].
(1.1) Był bardzo pobożny i bogobojny, pościł i chciał, żeby inni pościli[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) nabożny, pobożny, zbożny, wierzący, religijny, świątobliwy; wulg. świętojebliwy
antonimy:
(1.1) niewierzący
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bogobojność ż
przysł. bogobojnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Kosidowski, Opowieści biblijne, 1963, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Ida Fink, Ślady, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.