blik

blik (język polski)

wymowa:

IPA: [blʲik], AS: [blʹik], zjawiska fonetyczne: zmięk.

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) szt. w malarstwie jasna farba nałożona grubiej dla podkreślenia plastyczności przedmiotu oraz jego połyskliwości

(1.2) fot. silne, utrwalone na kliszy odbicie światła

(1.3) pot. plama

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. bliknąć

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. Blick (spojrzenie, rzut oka)

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

blik (język niderlandzki)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rzut oka

(1.2) chwila

(1.3) spojrzenie, wzrok

rzeczownik, rodzaj nijaki

(2.1) blacha biała

(2.2) puszka, konserwa, pojemnik

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) 1. os. l. poj. czasu teraźniejszego niedokonanego (o.t.t.) od blikken → zerknąć, rzucić okiem

(3.2) forma trybu rozkazującego od blikken → zerknąć, rzucić okiem

(3.3) 2. os. l. poj. czasu teraźniejszego niedokonanego (o.t.t.) w inwersji od blikken → zerknąć, rzucić okiem

odmiana:

(1.1-3, 2.1-2) lm blikken; zdrobn. lp blikje; lm blikjes

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.1) ogenblik → mgnienie oka

(2.2) koekblik → pojemnik na ciastka

synonimy:

(1.1) oogopslag

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: