blik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

blik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[blʲik], AS[blʹik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) szt. w malarstwie jasna farba nałożona grubiej dla podkreślenia plastyczności przedmiotu oraz jego połyskliwości
(1.2) fot. silne, utrwalone na kliszy odbicie światła
(1.3) pot. plama[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Blick (spojrzenie, rzut oka)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Małgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 220.
  2. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 36, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.