bielić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bielić (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. pobielić)

(1.1) malować wapnem rozpuszczonym w wodzie
(1.2) pokrywać rzeczy metalowe cynową powłoką

czasownik przechodni niedokonany (dk. wybielić)

(2.1) zwiększać natężenie koloru białego przy użyciu jakiegoś czynnika chemicznego lub fizycznego

czasownik zwrotny niedokonany bielić się

(3.1) wyróżniać się od tła jasnym kolorem, bielą
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pobielać
(2.1) wybielać, utleniać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. biel ż, bielactwo n, białko n, białka ż, białaczka ż, białkówka ż, białość ż, bielak mrz, bielidło n, bielinek mrz, bielizna ż, bieliźniarstwo n, bieliźniarka ż, bielmo n, bieluń mrz, wybielacz mrz, biały mos, bielenie n, pobielanie n, białkowanie n
czas. białkować ndk., bieleć ndk., obielać ndk., obielić dk., pobielać ndk., pobielić dk., wybiałkować dk., wybielać ndk., wybielić dk., zabielać ndk., zabielić dk., zbieleć dk.
przym. biały, bielutki, bieluteńki, bieluśki, bielusieńki, bieluchny, białawy, białkowy, bieliźniany, bieliźniarski
przysł. biało
przedr. biało-
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: