biednie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

biednie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʲjɛdʲɲɛ], AS[bʹi ̯edʹńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.-ni…i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

przysłówek sposobu

(1.1) w sposób biedny, skromnie, ubogo
odmiana:
(1.1) st. wyższy biedniej; st. najwyższy najbiedniej
przykłady:
(1.1) Mówiąc łachmaniarz, łachmyta, obdartus, łachudra, oberwaniec, obrzępała czy obszarpaniec wyrażamy dezaprobatę wobec źle, biednie lub brudno odzianych[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) bogato
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. biedny, biedniutki
rzecz. Biedny mos, biedaczysko n, biedaczka ż, biedaczek mos, biedowanie n, biedny, biedak m, biedaczyna ż, biedactwo n, biedota ż, bieda ż
czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Małgorzata Schlottmann, Gazeta Wyborcza, 30/05/1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.