biedaczyna

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

biedaczyna (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński

(1.1) pot. ze współczuciem: osoba biedna lub nieszczęśliwa
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Poturbowali biedaczynę i zostawili przy drodze.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) biedaczysko, biedactwo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. biedactwo n, biedaczek m, biedota ż, bieda ż, biedak m, biedaczka ż, biedny mos, biedowanie n, Biedny mos
czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
przym. biedny, biedniutki
przysł. biednie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. bieda + -czyna
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: