biedaczka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

biedaczka (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ze współczuciem: kobieta biedna lub nieszczęśliwa
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Któż cię, biedaczko, tak urządził?
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) biedactwo, biedaczysko
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. biedactwo n, biedota ż, bieda ż, biedak m, biedny mos
forma męska biedaczek m
czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
przym. biedny, biedniutki
przysł. biednie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. biedak + -ka < pol. bieda + -ak
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: biedaczek
źródła: