bezkształtny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bezkształtny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bɛsˈkʃtawtnɨ], AS[beskštau̯tny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) o niewyraźnym, nieregularnym kszatłcie
(1.2) niesprecyzowany, niemal nieuchwytny
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Daria poznała Franza po tatuażu na ramieniu, podobno okropnie wyglądał, był kawałkiem bezkształtnego, spopielonego mięsa[1].
(1.1) Między dwoma odłupkami filarów dostrzegłem zaklinowaną, bezkształtną bryłę[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) amorficzny, bezpostaciowy
antonimy:
hiperonimy:
(1.2) niewyraźny, niezgrabny
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bezkształtność ż
przysł. bezkształtnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. bez + kształtny
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Marek Bukowski, Wysłannik szatana, 1999, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Witold Zalewski, Pożegnanie twierdzy, 2000, Narodowy Korpus Języka Polskiego.