bernardyn

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Bernardyn

bernardyn (język polski)[edytuj]

bernardyni (1.1)
bernardyny (2.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rel. hist. członek odłamu franciszkanów w Polsce, na Ukrainie i na Litwie zob. też bernardyni w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) zool. rasa psa zob. też bernardyn (rasa psa) w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Przy nim stał kwestarz, sędzia tuż przy bernardynie[1].
(1.1) Bernardynami byli mickiewiczowscy ksiądz Robak i ksiądz Piotr.
(2.1) Nasi franciszkanie przed wojną trzymali okazałe bernardyny.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) franciszkanin, minoryta, brat mniejszy, obserwant, alkantaryn, amadeita
(2.1) bernard
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) zakonnik
(2.1) pies
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Bernardyn m
forma żeńska bernardynka ż
przym. bernardyński, pobernardyński
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) od nazwy Kościoła pw. św. Bernardyna w Krakowie, pierwszej siedziby bernardynów w Polsce[2]
(2.1) od nazwy klasztoru kanoników regularnych na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda w Alpach na granicy Włoch i Szwajcarii[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, Księga pierwsza: Gospodarstwo.
  2. Dlaczego nazwa bernardyni?, bernardyni.pl.
  3. Bernardyn długowłosy, www.szarik.pl.