bekennen

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

bekennen (język holenderski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bəˈkɛnə(n)] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nierozdzielnie złożony

(1.1) przyznać, uznać, przyjąć do wiadomości
odmiana:
(1.1) bekent, bekende, heeft bekend
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
bekentenis
czas. kennen
związki frazeologiczne:
etymologia:

hol. be- + czas. kennen

uwagi:
źródła:

bekennen (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[bəˈkɛnən] IPA[bəˈkɛnən] IPA[bəˈkantə] IPA[bəˈkant]
znaczenia:

czasownik nieregularny, nierozdzielnie złożony

(1.1) przyznać (się), przyznawać (się)
(1.2) wyznawać, wyznać
odmiana:
(1.1-2)[1] bekenn|en (bekennt), bekannte, bekannt (haben)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Bekenntnis n, Bekenner m, Bekennerin f
przym. bekannt
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Wiktionary.de, bekennen (Konjugation)