bednarczyk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bednarczyk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bɛdˈnarʧ̑ɨk], AS[bednarčyk]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) uczeń (terminator) u bednarza; czeladnik bednarski
(1.2) syn bednarza
odmiana:
przykłady:
(1.1) Hanka zakochała się w przystojnym bednarczyku.
(1.2) Najstarszy bednarczyk ciągle gada o studiowaniu na uniwersytecie.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bednarz m, bednarstwo n, bednarzowa ż, bednarnia ż, bednarka ż
przym. bednarski
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. bedrzarz + -czyk; por. kowalczyk, piekarczyk, młynarczyk, szewczyk
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: