barnabita

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

barnabita (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌbarnaˈbʲita], AS[barnabʹita], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rel. zakonnik z zakonu założonego przez św. Antoniego Marię Zaccaria; zob. też barnabici w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Tego barnabitę spotkałem w Afganistanie.
(1.1) Można wynająć salę konferencyjną u barnabitów w Warszawie.
składnia:
kolokacje:
(1.1) ojciec barnabita • klasztor / kościół / nowicjat / postulat / kuria prowincjalna / parafia Barnabitów[1]
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) zakonnik, osoba konsekrowana
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. barnabicki
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. barnabitarum < łac. Barnaba < koine Βαρνάβας < hebr. ברנבא (bar naḇyā)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. W nazwach wielowyrazowych używamy wielkiej litery; zobacz też: Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 156.

barnabita (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) rel. barnabita[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) paulán
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. barnabitský
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło barnabita w: Slovník súčasného slovenského jazyka A – G, gł. red. Klára Buzássyová i Alexandra Jarošová, Bratysława, Veda, vydavateľstvo Slovenskej akadémie vied, 2006, ISBN 978-80-224-0932-4.

barnabita (język włoski)[edytuj]

wymowa:
IPA/bar.na.'bi.ta/
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kośc. (zakonnik) barnabita
odmiana:
(1.1) lp barnabita; lm barnabiti
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: