bakałarz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bakałarz (język polski)[edytuj]

wymowa:
[uwaga 1] IPA[baˈkawaʃ], AS[bakau̯aš], zjawiska fonetyczne: wygł.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) st.pol. nauczyciel szkoły elementarnej
(1.2) daw. osoba, która na średniowiecznym uniwersytecie uzyskała najniższy stopień akademicki bakalaureat
(1.3) żart. belfer, nauczyciel
(1.4) nauk. m.in. w krajach anglosaskich osoba posiadająca tytuł bakałarza (2.1); zob. też bakalaureat w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) nauk. m.in. w krajach anglosaskich tytuł lub stopień naukowy (zawodowy) uzyskiwany po ukończeniu studiów pierwszego stopnia
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.2) Będąc bakałarzem, chciał zdobyć wyższe wykształcenie na Uniwersytecie Bolońskim, lecz jego niskie stopnie niestety na to mu nie pozwoliły.
(1.3) Mój dziadek opowiadał mi o swoim bakałarzu z historii, u którego nigdy nie dostał oceny bardzo dobrej.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.3) nauczyciel
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bakałarzowanie n
przym. bakałarzowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.[1]
uwagi:
(1.4) i (2.1) por. licencjatinżynier
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: nauczyciel
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137.