badyl

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

badyl (język polski)[edytuj]

badyle (1.1)
wymowa:
IPA[ˈbadɨl], AS[badyl]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) łodyga rośliny, uschła i pozbawiona liści, sterczący patyk
(1.2) gw. lwow. chwast
(1.3) łow. noga łosia lub jelenia[1]
(1.4) uczn. wysoka osoba[2]
(1.5) badyle – uczn. długie ręce[3]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) To badyle zeszłorocznych pomidorów.
(1.2) Co ty, uprawiasz tu badyle?
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. badylarz m, badylarka ż, badylarstwo n
zdrobn. badylek m
przym. badylowy, badylowaty, badylkowaty, badylasty, badylarski
związki frazeologiczne:
dylu-dylu na badylunogi jak badyle
etymologia:
prasł. *badyľьkłująca bezlistna łodyga (pierwotnie: to, co kłuje), utworzone od prasł. *badatikłuć, nakłuwać, wbijać (por. pol. badać)[4]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: chwast
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło badyl w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Monika Rzeszutek, Rośliny w szkolnym ogrodzie, czyli nazwy botaniczne w socjolekcie uczniowskim, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 228.
  3. Monika Rzeszutek, Rośliny w szkolnym ogrodzie, czyli nazwy botaniczne w socjolekcie uczniowskim, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 229.
  4. Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2006, ISBN 83-08-03648-1.