błonica

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

błonica (język polski)[edytuj]

błonica (1.2)
wymowa:
IPA[bwɔ̃ˈɲiʦ̑a], AS[bu̯õńica], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) med. ostra choroba zakaźna, której objawami zapalenie błon śluzowych gardła i szarawe, włókniste naloty; zob. też błonica w Wikipedii
(1.2) bot. glon morski, o dużych, płaskich liściowatych plechach
odmiana:
(1.1)
(1.2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) błonica krtanibłonica gardłabłonica głosowo-gardłowabłonica skóry
(1.2) błonica sałatowa
synonimy:
(1.1) dyfteryt
(1.2) ulwa
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. błoniczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: